روی اندرسن را اولین بار با نوشته ای از هوشنگ گلمکانی و نوشته اش بر واپسین ساخته ی او ( شما ، زنده ها ) شناختم . این فیلم را هنوز ندیده ام ، اما تماشای  « آوازهایی از طبقه ی دوم » در یکی از نخستین روزهای سال جدید ، یکی از بهترین تجربه های بصری ام در چند ماه گذشته بود. این فیلم را اندرسن در آغاز هزاره ی جدید ساخته و از این رو ، نشانه های گزنده ی بسیاری از وضعیت اجتماعی معاصر را در فیلم گنجانده است . فیلم مملو از چهره های مسخ شده و دفرمه ای است که بازتاب آینه گون جامعه ای مسخ شده اند . اندرسن جامعه ای را تصویر می کند بی هیچ نقاب قدسی ، که مسیح نیز تنها به

عروسکی معلق در هوا می ماند که چنان کالایی به فروش می رسد .فیلم با برداشتی یکسره اومانیستی ، آخرالزمانی را که در سینمای برگمان به مثابه رنجی ذهنی است ، بی واسطه به نمایش می گذارد و این آخرالزمان ، همان روزمرگی بی پایانی است که انسانها بدان گرفتار شده اند و در ترافیکی هولناک تقلا می کنند . تماشای فیلم را به همه ی آنان که از سینمای مهوع رایج به ستوه آمده اند ، و نیز به همه ی آنان که در پس این جامعه ، هماغوش رنجهای بی پایان شده اند ، توصیه میکنم.

نوشته ی گلمکانی را اینجا بخوانید